varoluş manifestosu

Yaratıldım..uyandım.. ve çıplak muğlak boşluğumda koşmaya çalışırken düştüm sanırsam..herşey ondan sonra başladı zaten
acı çekme güdüsü hayatta kalma güdümü bastırırken "kendine gel" dediğimi duymuş,bana anlatırken ki ses tonu yeni evlenmiş bakire kadar şehvetli idi galiba
bunu umursamıyordum sadece tek isteğim ışık.Hiçlik içinde kaybolmuşluktan yorulmuş çekici ışığa kapılmak istiyordum,"kendine gel" dediğini duydum,ve duyarken ki tavırlarım bakirenin kocası gibi değildi,daha çok bir beyefendi edasında davranıyordum..neden diye sormak istedim bunu hissettiğini anladığımda gözlerimi kaçırmaya çalıştığımı çoktan hissetmiş ve bakıcağım noktaya odaklanmıştı,ben yeni gelirken kaçak bakı alanıma o çoktan orda idi..
bana dediki "şeytan insanların kendine inanması için ortadan yok olmuş"
bunu bilmem neyi değiştirirdi yada neleri değiştirmeliydi,körü körüne inanmak istemem benim şeytan olduğum gerçeğini ne kadar etkileyebilirdi ki
ondan saklanmalıydım
kaçtım kaçtım
gene burdayım
Yaratıldım...uyandım..